2010-05-19 21:00:59

Inleiding
Bij de komende tweede kamer verkiezingen staat er het nodige op het spel. De burger gaat straks pas de gevolgen merken van de kredietcrisis. De vraag daarbij is ook wat dat betekent voor de daklozen, de verslavingszorg en de maatschappelijke opvang. De daklozen, als individu, krijgen net als alle andere burgers ook een deel van de rekening van de crisis op hun toch al niet rijkelijk gevulde bord. Maar de instellingen voor daklozen opvang, de maatschappelijke opvang, vrouwenopvang ed. Hoe zit het daarmee? Daklozenproblematiek gaat ook niet zelden gepaard met verslavingsproblematiek. En dus is het de vraag wat de verkiezingsprogramma‟s daarover schrijven. De verkiezingsprogramma‟s zijn bekeken op de volgende zoektermen: daklozen, maatschappelijke opvang en verslavingszorg. Wanneer de zoekterm maatschappelijke opvang geen resultaat gaf is gezocht op vrouwenopvang.
Vier partijen zeggen er in hun verkiezingsprogramma helemaal niets over: PVV, SGP, TON en GroenLinks! Andere partijen wijden er meestal een alinea aan. Het meest uitgebreid op de problematiek gaan D66 en de Christen Unie in. Het CDA heeft het in dat kader alleen over de jongeren problematiek. Terwijl de VDD alleen spreekt over de uitgeprocedeerde asielzoekers. Kortom veel aandacht is er niet voor de maatschappelijke opvang en daklozenproblematiek in de verkiezingsprogramma‟s. Terwijl daar wel aanleiding toe zou zijn. De gevolgen van de economische crisis, europees, zullen zich op termijn waarschijnlijk vertalen in een mogelijk grotere toestroom naar de maatschappelijke opvang, ook vanuit andere Europese landen. Opmerkelijk is de positie van GroenLinks. Die zegt als partij helemaal niets over deze problematiek en plaats zich daarmee in het dubieuze rijtje van PVV, TON en SGP.
Zie hieronder het volledige resultaat, rechtstreeks overgenomen uit de verkiezingsprogramma‟s.

Gerhard ter Beek.

D66
De patiënt vindt in Nederland zorg van hoog niveau. Maar het kan altijd beter. Goede zorgverlening is volgens D66 opgebouwd langs drielijnen: zorgzaam, zinnig en zuinig. De kwaliteit van de zorg is een belangrijke graadmeter van onze beschaving en toegang tot goede basiszorg is een onvervreemdbaar recht. Ook illegalen,gedetineerden, daklozen, chronisch psychiatrische patiënten en asielzoekers hebben recht op noodzakelijke zorg.

Zorg voor iedereen
Wie in Nederland verblijft, heeft recht op noodzakelijke medische en psychische zorg. Dat geldt voor illegalen, maar ook voor gedetineerden, daklozen, chronisch psychiatrische patiënten en asielzoekers. Wat „noodzakelijk‟ is, moeten uitsluitend artsen in deze gevallen bepalen. De overheid moet hulpverleners in staat stellen om deze zorg te geven en hen daarvoor een passende vergoeding garanderen.

Overlast daklozen en verslaafden voorkomen
Overlast moet bij de kern worden aangepakt. D66 is voorstander van het creëren van gebruikersruimten en het medisch verstrekken van harddrugs binnen een afkickprogramma. Het medisch verstrekken van drugs voorkomt ook veel criminaliteit. Door goede afstemming met omwonenden over de locatie kan overlast effectief
worden vermeden, zo blijkt uit ervaring. Door goede opvang te bieden met medische en psychologische zorg, wordt de omgeving veiliger en verbetert het leven van verslaafden.

SP
Iedereen heeft recht op acute medische zorg. Uitgeprocedeerde asielzoekers en onverzekerde daklozen mogen niet worden uitgesloten van medische hulp, ook niet wanneer ze niet kunnen voldoen aan de identificatieplicht.

VVD
De regeling medische opvang uitgeprocedeerde asielzoekers is een nieuwe ontsnappings- en omzeilroute die uiteindelijk op dezelfde wijze zullen eindigen als waar dit kabinet mee begon: met een nieuw generaal pardon.

ChristenUnie
Maatschappelijke opvang
Nederland is een welvarend land. Hoewel steeds meer mensen die onvrijwillig dakloos waren de weg naar opvang hebben gevonden, vallen nog steeds veel mensen tussen de wal en het schip. Er zijn naar schatting ongeveer 40.000 dak- en thuislozen in ons land. De groep daklozen is zeer divers: drugsverslaafden, alcoholisten, psychiatrisch patiënten, asielzoekers zonder opvang, illegalen en zwerfjongeren.

De meesten hebben te maken met een combinatie van problemen. Het beleid voor dak- en thuislozen moet vooral gericht zijn op re-integratie, nazorg en preventie. Het Rijk en de gemeenten dragen gezamenlijk zorg voor een landelijk sluitend netwerk van voorzieningen voor maatschappelijke opvang. Re-integratie, nazorg en preventie krijgen een stevige verankering in de WMO. In de maatschappelijke opvang is ruimte voor diversiteit op basis van identiteit. De nazorg aan ex gedetineerden kan worden verbeterd. De maatschappelijke opvang moet daadwerkelijk perspectief bieden op een terugkeer in de samenleving. Door middel van goede afspraken tussen Rijk en gemeenten wordt een sluitende aanpak op maat ontwikkeld, waarin niet alleen aandacht is voor veiligheid voor de omgeving en toeleiding naar werk, maar ook voor zelfstandig wonen, het opbouwen van een sociaal netwerk en zingeving.
Succesvolle particuliere initiatieven die deze doelstellingen nastreven verdienen daarbij ondersteuning, ook wanneer die voortkomen uit een christelijke motivatie (bijvoorbeeld stichting Exodus, stichting Ontmoeting).

PvdA
Dak- en thuislozenopvang is de afgelopen jaren sterk verbeterd. Gemeenten hebben mede dankzij de WMO de maatschappelijke opvang goed kunnen regelen met alle betrokkenen. Dit succes moet nu geëvenaard worden op het gebied van opvang, scholing en het aan het werk krijgen van zwerfjongeren in heel Nederland.

CDA
Veel overlast wordt gepleegd door een kleine groep overlastplegers, veelal in de leeftijd tussen 14 en 24 jaar. Het CDA wil dat deze jongeren van de straat worden geweerd. Via een "strafdienstplicht" moeten zij zich buiten schooltijd nuttig maken voor de samenleving. Een combinatie met nachtdetentie en leerstraf is mogelijk. De nieuwe maatregel kan bij strafbeschikking worden opgelegd door de Officier van Justitie. Bij de aanpak van criminele jongerengroepen moeten, waar nodig, bijzondere opsporingsbevoegdheden kunnen worden ingezet zoals het stelselmatig observeren van deze jongerengroepen. Bestraffing is pas echt effectief als tegelijkertijd wordt gewerkt aan gedragsverandering. De persoonsgebonden aanpak combineert straf met individuele maatregelen als gedragsverandering, verslavingszorg of gebiedsverboden. Het landelijk dekkend netwerk van veiligheidshuizen vormt de spil in deze nieuwe aanpak en moet zich verder ontwikkelen tot een sluitende aanpak voor overlastgevers.